బాటసారి

ఫొటో

2011-07-31T12:45:00.000-07:00

హైటెక్ సిటి లొ ఓ హైటెక్ ఆఫీస్
టైం సాయంత్రం 5:30 అయ్యింది. ఇంటికి వెళ్లిపోదాం అని చివరి సారిగా మెయిల్స్ చెక్ చేసుకుని, చాట్ చేస్తున్న ఫ్రెండ్స్ కి కూడా 'బై, సీ యౌ టుమారో' అని చెప్పి, సిస్టం లగౌట్ చేసేసాను
హెల్మెట్ తీసుకుని, నా వర్క్ స్పేస్ లోంచి బయటకి వస్తూ, ఇంకా పని చెస్తున్న నా ఫ్రెండ్స్ ని జాలిగా చూసి, 'బై గయ్శ్ అని చెప్పి ఆఫీసు డోర్ వైపు నడిచాను...

వడివడిగా వేస్తున్న నా అడుగులు, రిసెప్షన్ దగ్గర్కి చేరుకునేలోపు నాకు తెలియకుండానె స్పీడ్ తగ్గించేసాయి. ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర ఎల్లో సిగ్నల్ పడినట్టుగా. రిసెప్షన్ దగ్గరకి వచ్చేసరికి రెడ్ సిగ్నల్ పడిపోయింది. ఎంత ప్రయత్నించినా అడుగు ముందుకు పడలేదు. కారణం, రిసెప్షన్ దగ్గర ఒక అమ్మయి. ఎల్లో కలర్ చుడిదార్ లొ వుంది. తన జుట్టు చెంపల మీదకి పడుతుండటం వల్ల మొహం సరిగ్గా కనిపించలేదు. 'ఈ ఎల్లో సిగ్నల్ ఎవరబ్బా ? ఇంటర్వ్యూ కి వచిందా ?' అని డౌటొచ్చింది. ఒక వారం క్రితమే వచ్చిన రెఫెరల్ మెయిలు గుర్తొచ్చి. ఖచ్చితంగా ఈ అమ్మాయి ఇంటర్వ్యూకే వచ్చి వుంటుందనిపించింది. ఇంటర్వ్యూలన్నీ సాధరణంగా మా మెనేజర్ చేస్తాడు. ఈ అమ్మాయి పేరు కనుక్కుని, నాకు బాగా, కావలసిన అమ్మాయి అని చెప్పి, ఎలాగైన ఈ అమ్మాయిని లొపలికి లాగేయాలి అని అనుకున్నాను.

నేను ఇలా అనుకుంటూండగా, డోర్ తీసుకుని లొపలికి ఒక ఇద్దరు వచ్చారు. డోర్ సౌండ్ విని ఆ అమ్మాయి తల పక్కకి తిప్పినప్పుడు చూసాను. "ఎంత అందంగా వుంది" అనుకున్నాను. వయసు ఒక 22-23 వుంటుందేమొ. నేనెప్పుడూ చూడని రూపం ఆమెది. కనీసం మా ఆఫీసులొ అయితే ఇంత అందమైన అమ్మాయిలు లేరని ఖచ్చితంగా చెప్పగలను. ఎలాగైనా ఈ అమ్మాయి మన కంపెని లొ సెలెక్ట్ అయిపొవాలని నేను దేవుడికి దండం పెట్టేసాను. "ఈ అమ్మయిది ఒక నెల సాలరీ నేను నీ హుండి లొ వేస్తాను స్వామి" అని. తన మెడలొ చూస్తే ఇంటర్వ్యూ టాగ్ వుంది. నేను ఊహించింది కరక్టె అయినందుకు సంతొషం గా అనిపించింది. కాని ఈ అమ్మాయి సెలెక్ట్ అవుతుందో లేదొనని టెన్షన్ మొదలయింది. ఏంత టెన్షన్ అంటే, ఈ అమ్మాయి కన్నా నాకే ఎక్కువన్నంతగా.

డోర్ తొసుకుని లొపలికి వచ్చిన వాళ్లు వాళ్ల సిస్టంస్ దగ్గరకి వెళ్లిపొయారు. ఈ అమ్మయిని చూసి ఒక చిన్న అర నవ్వు నవ్వాను. తను కూడా రెసిప్రొకేట్ చేసింది. తను కూర్చున్న సొఫ పక్కన టేబల్ మీద న్యూస్ పేపర్ వుంది. పోని పేపర్ చదవటానికి వెళ్లిన వంకతొ ఆ అమ్మయితొ మాటలు కలుపుదామంటే, మనకేమో అంత టాలెంట్ లేదు. ఎలాగైనా ఈ అమ్మయి డీటైల్స్ తెలుసుకోవాలనిపించింది. ఇంతలోనే సడన్ గా ఏదొ భయంతొ కూడిన ఆలొచన వల్ల వచ్చిన అనుమానం. ఈ అమ్మాయికి పెళ్లి అయిపోలేదు కదా అని..వెంటనే తల దించి తన కాలికి మట్టెలు వున్నాయేమొ అని చూసాను. 'హమ్మయ్యా అనిపించింది. నన్ను ఆ క్షణంలొ ఎవరైన చూసి వుంటే, నాకు వచ్చిన ఆ అనుమానం, వెనువెంటనే కలిగిన రిలీఫ్ నా మొహం లో క్లియర్ గా కనిపెట్టేవారు. ఎవరూ చూడలేదనుకున్నాను. కాని ఆ అమ్మాయి గమనించింది నన్ను. సిగ్గుపడుతూ తలదించుకుంది. అప్పుడు చూసాను తను సిగ్గుపడినప్పుడు బుగ్గన పడ్డ సొట్ట.

ఇంటర్వ్యూ కి వచ్చారా ? ఏ కంపెని లొ వర్క్ చేస్తున్నారు ? అని అడుగుదామనుకున్నాను. ధైర్యం సరిపోలేదు. 'నీకెందుకు బే అని అంటుందేమో అనిపించింది.

నేనిలా ఆలోచిస్తుండగా, నా ఫొన్ రింగ్ ఆయ్యింది. "ఎహె, ఈ టైం లొనె ఫొనె చెయ్యాల వీళ్లు" అనుకుంటూనే పౌచ్ లోంచి ఫొనె తీసి చూస్తే, 'ఆమ్మా కాలింగ్'. అసహనంతొనె ఫొనె లిఫ్ట్ చెసి, 'అమ్మ, నేను బయలుదెరుతున్నానూ అని అమ్మ చెప్పేది వినకుండా ఫొనె పెట్టేసాను. ఇంతలొ నా ఫ్రెండ్స్ ఇద్దరొచ్చారు రిసెప్షన్ వైపు. వాళ్లు కూడ బయల్దేరారు ఇంటికి వెల్లిపోదామని. "ఎంటి నువ్వు ఇంకా ఇక్కడె వున్నావా ? మీ మదర్ నీ కొసం నీ డెస్క్ నంబెర్ కి రెండు సార్లు ఫొన్ చేసారు. నువ్వు వెళ్లిపోయి అరగంట అయ్యిందని చెప్పాము అన్నాడు నా పక్కనె కూర్చునె నా ఫ్రెండ్ ఒకడు. మీ హౌసు ఇక్కడ నుంది 20 మినిట్స్ కదా. ఇంకా రాకపొవటమెంటని కంగారుగా మళ్లి చేసారు" అన్నాడు. "యా నేను మాట్లాడాను. మీరు వెళ్లండి. నాకు చాలా ఇంపార్టెంట్ పని ఒకటుంద"ని చెప్పి వాళ్లని పంపించేసాను.

ఇంతలొ HR వచ్చి ఆ అమ్మాయిని పిలిచాడు వీళ్లతొ మాటల్లొ వున్నప్పుడు. పేరు సరిగ్గ వినపడలేదు. "అయ్యో అమ్మయి పేరు కూడ కనీసం తెలుసుకొలేకపొయాను" అని అనిపించింది. ఇంటర్వ్యూ కి లొపలికి వెల్తే కనీసం ఒక గంట పడ్దుతుందని తెలుసు నాకు. నన్ను కూడ వన్ అవర్ ఇంటర్వ్యూ చేసాడు మా మెనెజర్ గాడు.

ఇంక చేసేదేమి లేక, నా హెల్మెట్ తీసుకుని బయల్దేరాను. బయట ఒకటే వర్షం. ఆగుదామా వద్దా అనిపించింది. వర్షం తగ్గేంతవరకు ఆగితే ఆ అమ్మయి బయటకి వస్తుంది. అప్పుదు మళ్లి చూడొచ్చనిపించింది. కాని మళ్లి 'అమ్మా కాలింగ్ అంటూ ఫొన్లొ డిస్ప్లె. వర్షం కూడ మెల్లిగా తగ్గుతోంది. ఆగిన వాళ్లందరూ కూడా బయల్దేరుతున్నారు. నేను కూడ బయల్దేరాను. నా బైకు ఒక కిక్ తొనె స్టార్ట్ అయ్యింది. వర్షం పడిన రోడ్ మీద బైకు ఝుమ్మంటూ ముందుకి దూకింది. రోడ్ ఖాలీగా వుండటంతొ స్పీడొమీటర్ 60 ని కిస్ చేస్తోంది.

ఇంటికి వెళ్లగానే అమ్మ 'ఎంట్రా, ఎప్పుడో బయల్దేరావని చెప్పారు నీ ఫ్రెండ్స్. నీ సెల్ ఒక్కొసారి సిగ్నల్ అందదు. పొని నీ డెస్క్ నంబర్ కి చేస్తే అక్కడా వుండవు. అని టవల్ ఇచ్చింది. తడిసిన నా వళ్లు తుడుచుకోమని.

సొఫ లొ కూర్చుని తల తుడుచుకుంటుంటే అమ్మ లొపల నుండి ఒక ఫొటొ చేతిలొ పట్టుకుని నా వైపే వస్తోంది.

రూం రెంట్

2011-07-11T12:49:00.000-07:00

     ఇంజినీరింగ్ లొ చేరిన మొదటి సంవత్సరం అది.ఇంకా క్లాసులు సరిగ్గా మొదలవలేదు. నేను, రాజు, ప్రసాద్ ముగ్గురమె ఒక రూం లొ వుండేవాళ్లం.మా ప్రసాద్ గాడి ఫ్రెండ్ రవి కూడా మా వీధి లొనే చివరికి వుండేవాడు.
వాడి పేరు రవి అని నాకు ఇప్పుడు గుర్తొచ్చింది. వాడికయితే ఇంకా వాడి పేరు "రవి" అని గుర్తుందని నేననుకోను. ఎందుకంటే, వాడిని అందరూ "బుగ్గలు" అని పిలిచేవారు. ఆ పేరు పెట్టింది కూడా ఎవడో కాదు. మా రాజు గాడు. ఇంజినీరింగ్ నాలుగు సంవత్సరాలు కూడ వాడిని మా కాలేజి అందరూ అలాగే పిలిచెవారు. దానితొ వాడి పేరు వాడు మర్చిపొయడు. "బుగ్గలు" అని ఫిక్సయిపోయాడు. ఇంజినీరింగ్ అయ్యి పది సంవత్సరాలు అయినా, ఇప్పటికీ వాడిని అందరూ "బుగ్గలు" అనే పిలుస్తారు. వాడికి పెట్టిన ఆ పేరుని బట్టి, వాడి బుగ్గలు ఎలా వుంటాయో మీరే ఊహించుకొండి.

     క్లాసులు అవగానే వాడు మా ప్రసాద్ గాడితొ పాటు మా రూం కి వచ్చేవాడు. మాతొ పాటే మెస్ కి, మళ్లి మా రూం కి. వాడి రూం కి వాడు కనీసం పడుక్కోటానికి కూడా వెళ్లేవాడు కాదు. దాంతొ మా ఓనర్ కి డౌటు వచ్చింది. మా ఓనర్ తొ పాటే మా బుగ్గలోడి ఓనర్ కి కూడా.
    మా ఓనర్ మా బుగ్గలోడిని చూసినప్పుడల్లా , వీడు రెంట్ ఇవ్వటంలేదు కాని, ఎప్పుడూ ఇక్కడే వుంటున్నాడు   అన్నట్టు గా చూసే వాడు. మా బుగ్గలోడి ఓనర్ కూడ వీడిని విచిత్రంగా చూసేవాడు. పాపం వీడు రెంట్ ఇచ్చేస్తున్నాడు కాని ఎప్పుడూ రూం లొ వుండడన్నట్టు చూసేవాడు.

    మా ఓనర్ కి ఓ రొజు మేము రెంట్ ఇవ్వటానికి వెళ్తే, మీరు నలుగురు వుంటున్నరు, సొ ఒక రెండొందలు ఎక్కువివ్వండన్నాడు. ఎంత చెప్పినా నమ్మలేదు. చివరికి మా ఓనర్ లొపలికి వొచ్చి మా బుగ్గలోడి సామాన్లు ఎమి లేవని కనంఫర్మ్ చేసుకున్నాడు. ఈ విషయం తెలుసిన మా బుగ్గలోడు మా రూం కి రావటం తగ్గించేసాడు. మాకు కూడా ఎదో వెలితిగా అనిపించేది. ఇంక లాభం లేదనుకుని, మేమె మా బుగ్గలోడి రూం దగ్గరకి షిఫ్టయిపొయాము.

        వాడి రూం దగ్గరగా వుండడంతో, మేమే వెళ్ళెవాళ్లం వాడి రూంకి. ఒక రోజు మా బుగ్గలోడు రెంట్ ఇవ్వటానికి వెళ్తే, వాళ్ల ఓనర్ వాడిని ఆరొందలు ఎక్కువిమ్మన్నాడంట. మరి మేము ముగ్గురం కదా !

కూతురు

2011-06-18T09:34:00.000-07:00

లెక్కల మాస్టారికి కూతురు పుట్టింది. పేరు ఎమి పెటాలో తెలియక, 'X' అన్నాడు.
సంగీతం మాస్టారికి కూతురు పుట్టింది. ఎమని పిలవాలో అర్ధం కాక, 'శ్రుతి' అని పిలిచింది
ఫిసిక్స్ మాస్టారికి కూతురు పుడితే, 'మిస్స్ మాగ్నెటిసం' అని సంబరపడిపొయాడు.
తెలుగు మాస్టారికి కూతురు పుడితే, 'సాహితి' అని ముద్దుగా పిలిచాడు.
హిష్టరి మాస్టారికి కూడ కూతురు పుట్టింది. స్వరాజ్యం వచ్చిందనుకున్నాడు .

అప్పుడు, ఇప్పుడు

2011-03-28T13:11:00.000-07:00

అప్పుడు:
వానలు రావలి
వరిచేలు పండాలి
మా అమ్మ వండాలి
మా కడుపు నిండాలి
ఇప్పుడు :
Rain rain go away
come again another day.

ఆవేదన

2010-12-08T08:23:00.001-08:00

చెట్టు వదిలి, కొమ్మ జారి, నేల రాలిన పువ్వునడుగు
నీ తలలొ చెరనందుకు ఎంత బాధ పడుతుందో
కనులు వదిలి, చెంప జారి, గుండె చేరిన కన్నీటి చుక్కనడుగు
నువ్వు దూరమైనప్పుడు నా ఆవేదనేమిటొ

మరువకు నేస్తం

2010-11-04T12:12:00.000-07:00

నింగి వొంగి కడలిని ముద్దాడితే,
అది చూసి సూర్యుడు సిగ్గుపడి
పశ్చిమానికి దిగిన వేళ
ఒక ప్రత్యూషపు చల్లగాలి
నీ కురులను తాకితే,
అది నా ఊపిరేనని మరువకు నేస్తం.

హతవిధీ !!!

2010-04-30T02:07:00.000-07:00

చెన్నై లొ జాబ్ చెసిన రెండున్నర సంవత్సరాల తరవాత మొదటి సారిగా ఇంటెర్నేషనల్ ఫ్లైట్ ఎక్కే అవకాసం వచ్చింది. చెన్నై నుండి ముంబై వరకు జెట్ ఏర్వేస్, ముంబై నుంది జొహన్నెసుబుర్గ్ వరకు సౌత్ ఆఫ్రికన్ ఏర్వేస్ లొ ప్రయాణం.
మా కంపనీ నుండి క్లయింట్ కి వర్క్ చెయ్యటం కొసం సౌథ్ ఆఫ్రిక వెళ్లిన రొజులవి. మా కంపనీ నుండి అక్కడకి వెల్లిన వాళ్లకి, హౌస్ అండ్ కార్ ఇస్తుంది మా కంపనీ. బ్యాచిలర్స్ అయితె ఇద్దరు ఒక హౌస్ ని షేర్ చేసుకొవాలి. కార్ కూడా అంతె. ఇద్దరికి కలిపి ఒక కార్ ఇస్తారు. సాధరణంగా ఒకే ప్రాజెక్టు లొ వుండే ఇద్దరు బ్యాచిలర్స్ షేర్ చెసుకొవలి. కాని, కార్ డ్రైవ్ చెయ్యాలంటె, ఇండియన్ డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ అండ్ ఇండియన్ పాస్ పోర్ట్ వుండాలి. సౌత్ అఫ్రికన్ డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ అవసరం లేదు. డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ వున్నా సరె, మా కంపనీ అపాంట్ చేసిన ట్రైనర్ సర్టిఫై చేసిన తరవాతే, కార్ కీస్ మన చేతికి వస్తాయి. ఎంత డ్రైవింగ్ వచ్చినా ఆ ట్రైనర్ సెర్టిఫై చెయ్యకపోతె కంపనీ కార్ లొ మన పెరు మాత్రం వుండదు. కార్ ఇన్సురెన్స్ లొ కూడ మన పేరు అప్పుడె ఆడ్ చెస్తారు. ఆ ట్రైనర్ చాల స్ట్రిక్టు. వాడు చెప్పి వెళ్లాలి, చెప్పులేసుకుని వెళ్లాలి అనే టైపు. మా ట్రైనర్ పేరు "మార్టిన్". పొట్తిగా, తెల్లగా, కళ్లజోడు పెట్టుకుని వుంటాడు. చూడటానికి పొట్తిగా వున్నా, చాల గట్టోడు.

వాడితొ ఫొను మాట్లాడి మా అపార్టుమెంట్ అడ్రెస్ చెప్పి డ్రైవింగ్ టెస్ట్ కి అపాయింట్ మెంట్ తీసుకున్నాను. శనివారం మార్నింగ్ 8:30 కి ఇచ్చాడు అపాయింట్ మెంట్. చెప్పాను కదా వాడు చాల స్ట్రిక్ట్ అని. చెప్పిన టైము కి వెళ్లకపోతె వెళ్లిపొతాడు. మొదటి రొజు కదా అని కరక్టుగా 8:30 కి వెల్తే, అప్పటికె వాడు వచ్చి వున్నాడు. వాడు డ్రైవర్ సీటు లొ కాకుండా పక్క సీటు లొ కుర్చుని వున్నాడు. డౌట్ వచింది. వీడు నిజంగానే డ్రైవరా లేక ఓనరా అని. కాని నా అనుమానం తప్పు. వాడు డ్రైవరే. వాడు నా డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ అండ్ ఇండియన్ పాస్ పోర్ట్ చూపించమన్నాడు. నా తప్పు లెకుండ వాదికి ముందే చెప్పను. నాకు పెద్దగా (అస్సలు) డ్రైవింగ్ ఎక్ష్పీరియన్సు లేదు అని. వాడు పరవాలేదన్నట్టు ఏమి మాట్లడలెదు కూడ. వాడు సరిగ్గా విన్నడొ లేదొ అని నేను ఇక్కడకి వచ్చే ముందే ఒక వన్ వీక్ డ్రైవ్ చెసానని చెప్పాను. అయినా వాడు ఏమి మాట్లడలేదు. డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ నంబరు రాసుకుని, నాకు ఇచ్చేసాడు. నేను నా పుర్సు లొ పెట్టుకుని 'ఇక వెల్దామా అన్నట్టు చూసాను వాడి వైపు. వాడు 'Lets Go' అన్నాడు.

నేను కారు డోర్ ఒపెన్ చేసి డ్రైవింగ్ సీటు లొ కూర్చున్నాను. సీటు బెల్టు కూడా పెట్తుకున్నానండోయ్ రూల్సు బాగా తెలుసు అని చెప్పటానికి. కారు ఏలా స్టార్టు చెయ్యాలొ తెలీలేదు. ఛాన్స్ తీసుకుని క్లచ్ నొక్కి కీ తిప్పాను. స్టార్ట్ అయ్యింది. కారు తొ పాటు మార్టిన్ గాడి టార్చర్ కూడ. కారు గేర్ మీద చూస్తె, గేర్ డైరెక్షన్స్ వున్నాయి. పరావాలెదు మేనేజు చెయ్యొచ్చు అనిపించింది. వాడు "Look Straight","Little bit of Patrol", Go అన్నాడు. వాడు అన్న ఆ రెండోది నాకు అర్ధం కాలేదు. సర్లే ఎదయితే ఎంటి లె అనుకుని, క్లచ్ నొక్కి, గేర్ వెసి, ఆక్సెల్రేటర్ నొక్కి, క్లచ్ వొదిలాను. అంతే...యుద్దం లొ గుర్రం ముందుకి దూకినట్టు కార్ ఒక జుంప్ జుంపింది. కారు ఆగిపొయింది. మార్టిన్ మాత్రం వాడి సేటు లోంచి కొంచం ముందుకు తుళ్లి పడ్డాడు. కార్ తొ పాటె వీడి గుండె కూడా ఆగిపోయిందనుకున్నాను. ఆప్పుడు అనిపించింది. మనిషిని ఇలా కూడా చంపెయ్యొచ్చు అని. చాల ఈజి కదా.! కాని వాడు చావలేదు. నన్ను చంపాలి కదా వాడు. (చెప్పాను కదా స్ట్రిక్ట్ అని ). నా వైపు చూసాడు. నేను " Sorry man ! It's been a long time that I drove a car" అని సమర్ధించుకుని మళ్లి స్టార్ట్ చేసాను. ఈ సారి మాత్రం కారు ఆగకుండా జాగ్రత్త పడ్దాను. మన స్తీరింగ్ హండ్లింగ్ చూసి వాడికి నేను డ్రైవింగ్ లొ ఏ లెవెల్ లొ వున్నానొ అర్ధమయింది.. వాడు స్టీరింగ్ కంట్రోల్ చెయ్యటం మొదలు పెట్టాడు. ఒక 10 నిమషాల తరవత మా అపార్ట్మెంట్ దగ్గర స్టాప్ చెయ్యమన్నాడు. తరవాత వాడు ఒక స్లిప్ మీద ఏదో రాసి ఇచ్చాడు. ప్రతి క్లాస్ తరావాత వాడు అందరికి ఇలా స్లిప్ ఇస్తాడు. చూస్తే వాడి కామెంట్స్ అన్న మాట. ఒక్క మాటలో చెప్పడు వాడు నా డ్రైవింగ్ గురించి "Very New to driving. No steering control " అని రాసాడు.

మళ్లి ఒక 2 డేస్ తరవాత అపాయింట్మెంట్ ఇచాడు. నేను మా ఆఫీస్ అడ్రెస్ చెప్పి నన్ను పిక్ చెసుకోమన్నాను. ఆ తరవత ఒక రెండు క్లాసుల్లొ కొంచం స్టీరింగ్ కంట్రోల్ చెప్పాడు. ఈ రెండు క్లాసుల్లొ నాకు అర్ధమయ్యిందేంటి అంటె వాడు 'Break' అన్నప్పుడు స్పీడ్ కంట్రోల్ చెయ్యటానికి బ్రేక్ నొక్కాలి అని...'స్టాప్' అంటె , కారు ని ఆపమని అని అర్ధమయ్యింది. మొదట వాడు 'బ్రేక్' అని చెప్పిన కాని నేను 'స్టాప్' చెసేసెవాడిని. ఆ తరవాత అర్ధమయ్యింది రెండూ వేరు వేరు అని. వాడితొ డ్రైవింగ్ class అంటె భయం వేసేది. తప్పు చేస్తె తిట్టెసే వాడు.

ఆ రొజు గురువారం అనుకుంట, సాయి బాబా కి దండం పెట్టి మరీ వెళ్లాను డ్రైవింగ్ క్లాసు కి. ఆది నా 6 వ క్లాసు. ఈ సారి వాడు నన్ను ఎకంగా మెయిన్ రోడ్ మీదకి తీసుకువెళ్లాడు. అది కూడా మాంచి ట్రాఫిక్ టైము లొ. ఒక 20 నిమషాల తరవత చూస్తే మెయిన్ రోడ్ మీద వున్నాను. వాడు రోడ్ పక్కన వున్న స్పీడ్ లిమిట్ చూస్తూ వుండాలి అని చెప్పాడు. కారు కొంచం ముందుకు వెల్లిన తరవాత చూస్తె స్పీడ్ లిమిట్ 25 అని వుంది . నేను కారు డ్రైవ్ చేస్తూ చేస్తూ వెళ్తున్నాను. కారు కొంచం స్పీడు గా వెల్తోంది అనిపించినప్పుడు నేను ఆక్సెల్రేటర్ మీద నా కాలు తీసేసేవాడిని. స్పీడోమీటర్ మాత్రం కరక్టుగా 25 చూపిస్తోంది. వాడు నా వైపు చూసి , తెలుగు సినిమా లొ హీరో విలన్ కి వార్నింగ్ ఇచే స్టైల్ లొ చెప్పాడు "Don't remove your foot from the accelerator" అని. నేను 'అయితే ఓకే అనుకుని వెళ్లిపొతున్నాను. ఒక చోట స్పీడ్ బ్రేకర్ వస్తే నేను వెళ్తున్న స్పీడ్ కి వాడికి కంగారొచ్చింది. కారు స్లొ చేస్తానొ లేక అదే స్పీడ్ లొ వెళ్లిపోతానేమో అని అనుమానం కూడా వచ్చింది.వెంటనే వాడికి భయం వేసింది. వాడు "BREAAAAAAAAAK" అని అరిచాడు.నేను కూడ అంతే స్పీడ్ గా నా లెఫ్ట్ లెగ్ తొ 'Break' వేసాను. వాడు వెంటనె స్టీరింగ్ పట్టుకుని సైడు కి కారు స్టాప్ చెసాడు. నా వైపు వాడు చూసిన చూపులకి రకరకాల అర్ధాలు. ఆది కొపమో మరేంటో నాకు తెలీలేదు. వాడు నా వైపు తిరిగి చూస్తున్నాడు.నేను మాత్రం స్ట్రైట్ గా రోడ్ మీదకి చూస్తూ వాడి next instruction కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను.వాడు నన్ను "Did you clear the driving test in India ?' అని అడిగాడు. నేను మాత్రం వాడి వైపు తిరగకుండ, స్టీరింగ్ పట్టుకుని , స్ట్రైట్ గా చూస్తూ, "Yeah,Yeah" అన్నాను. ఫైనల్ టచ్ గా వాడి వైపు తిరిగి "YEAH" అన్నాను. వాడు 'హతవిధీ అన్నట్టుగా తల చేత్తొ పట్టుకుని వాలిపొయాడు.ఆ రొజు డ్రైవింగ్ క్లాసు తరవాత వాడు ఇచ్చే స్లిప్ లొ 'Pressed the break with left leg' అని కామెంట్ రాసి ఇచ్చాడు. నేను ఆ స్లిప్ చూసి అమాయకంగా 'You only asked me to not to remove my foot from the accelerator no' అన్నాను. వాడు నోరు వెళ్లబెట్టి చూసాడు.ఏమనాలో తెలియలేదు వాడికి.

ఏలాగైతేనే, మార్టిన్ గాడు నాకు కారు డ్రైవింగ్ నేర్పించాడు. సారి నేనే కష్టపడి నేర్చుకున్నాను. ఎంత కష్టపడ్డానంటే, ఆ కష్టం తో ఎవరైన విమానం ఇట్టే నేర్చుకుంటారు. వాడు ఇచ్చిన ఆ డ్రైవింగ్ టెస్ట్ కామెంట్ స్లిప్స్ అన్ని ఇంకా భద్రంగా దాచుకున్నాను.

స రి గ మ లు

2009-11-05T10:17:00.000-08:00

                   భీమవరంలో ఇంజినీరింగ్ సెకండ్ ఇయర్ చదువుతున్న రొజులవి.మేము మొత్తం నలుగురుం ఫ్రెండ్స్ ఒక రెండు రూంస్ అద్దెకు తీసుకుని వుండేవాళ్లం. కాశి ,రాజు,ఫ్రసాద్ అండ్ నేను . ప్రసాద్ సివిల్ ఇంజినీరింగ్ మేము ముగ్గురుం ఎలెక్ట్రికల్. నేను, కాశి ఒక ఊరు వాళ్లమే. ప్రసాద్ వాళ్లది రాజమండ్రి. రాజు ది విజయనగరం.నేను కాశి 9th,10th కలిసి చదువుకున్నాము. రాజు,కాశి ఇంటెర్మీడియట్ కలిసి చదువుకున్నారు.
                   అసలే వేసవి కాలం దానికి తోడు పరీక్షలు కూడ దగ్గర పడుతున్నాయి.ఆందుకె తిరుగుళ్ళు తగ్గించి బుద్ధిగా రూంలోనే చదువుకునేవాళ్లం.ఫ్రతి రోజు మధ్యాహ్నం భొజనం చేసి వచ్చి మా ఇంటి ఓనర్స్ దగ్గర ఈనాడు న్యూస్ పేపెర్,ఒక వాటర్ బొటెల్ తెచ్హుకునే వాల్లం. ఓక రోజు మా ఓనర్స్ ని అడిగి ఈనాడు పేపెర్ ప్లస్ ఒక చల్లని వాటెర్ బోటిల్ అడిగి తెచుకున్నాము.రూం లొ నేను,కాశి,రాజు మాత్రమే వున్నాము .ఫ్రసాద్ వాళ్ళ క్లాస్మేట్స్ దగ్గరకి వెళ్లాడు.ఎప్పటిలాగే సినిమా పేపర్ ఒపెన్ చెసి చూస్తె ఒక అడ్వెర్తైసెమెంట్ నన్ను ఆకర్షించింది.' సరిగమలు లొ పల్గొనదలిచిన వారు ఈరొజు మధ్యాహ్నం భీమవరంలోని మర్గదర్సి ఆఫిస్ మేడ మీదకి రండీ అని దాని సారాంశం.

                  పాటలంటె పిచ్చి వున్న నాకు ఆ ప్రోగ్రాం లొ పల్గొనాలని ఎప్పటి నుండొ కొరిక.కాకపొతె పార్ట్నెర్ దొరక్క ఎప్పుడూ వెళ్ళలేదు. మరి ఈ సారి వచ్చిన అవకాశాన్ని వదులుకొవటం ఇష్టం లెక మా ఫ్రెండ్ రాజు ని తీసుకుని వెల్దామని డిసైడ్ అయ్యాను.మెస్ నుండి రాగానే రాజు జీను వేసాడు.నిద్రపొతున్న వాడిని తట్టి లేపాను.లేవలేదు. ఇంక కొట్టి లేపుదామనుకునేసరికి సరిగ్గా రూం లొ కరెంటు పొయింది.ఆ దెబ్బకి వాడికే మెలకువ వచ్చింది.వెంటనే నేను వాడిని 'ఒరేయ్ రాజు సరిగమలు ప్రొగ్రాం కి వెళ్ల్దాము రా రా ప్లీస్ ప్లీస్ అని వాడి గెడ్డం పట్టుకుని బ్రతిమాలి తీసుకు వెళ్ళాను. వాడు రాను అంటున్నా సరే వదలకుండా'. అదే నేను చేసిన ఘోరమయిన తప్పు. ఆప్పుడు తగిలిన దెబ్బకి ఇప్పటికీ ఇంకా కోలుకొలేదు. వాడి కంఠం చాలా యునిక్ కంఠం. కంచు .అది మామూలు కంచుకాదండి...ఈజీనగరం కంచు.వాడి గొంతు విన్న వాళ్ళు ఫస్ట్ టైం అయితె షాక్ అవుతారు.

                   ఇద్దరం మార్గదర్శి ఆఫీస్ కి వెళ్ళాము. ఆఫీస్ బయట చాల సైకిల్స్,స్కూటర్స్, బైకులు వున్నాయి. చూడగానే కాంపిటిషన్ అర్ధమయ్యింది నాకు. బాగ పెర్ఫొర్మ్ చేస్తేనే కాని మనకి 'సరిగమలు 'లొ పాల్గొనె అవకాసం రాదనిపించింది. మార్గదర్సి ఆఫీసు కి వెల్తే బొయ్ మేడ మీదకు వెళ్లమన్నాడు. మేడ మీద ఒకటె గోల.వాళ్ళు పాటలు పాడటానికి వచ్చారో లేక పొట్లాటకి వచ్చారో తెలీలేదు.కొంత మంది చేతిలో పాటల పుస్తకాలు కనిపించాయి. కొంచం షాక్ అయ్యాను.వీళ్ళు ఈ అవకాసం కోసం ఎప్పటి నుండొ కాచుకు కూర్చున్నట్టువున్నారనిపించింది. మేమిద్దరమె 'ఊపుకుంటు' వెళ్ళాము. పాటల పుస్తకాలు తెచినవాళ్ళు తెగ చదివేస్తున్నారు. ఆ చదివే కాన్సెంట్రేషన్ కనుక నిజంగా ఏకాంపిటెటివ్ ఎగ్జాం లొనొ పెట్టి వుంటె బాగుంటుంది అనుకున్నాను. నేను అయితే అంత కాన్సెంట్రేషన్ గ ఎప్పుడూ చదవలేదండోయి.. చివరికి నా ఎంసెట్ ఎగ్జాం కి కూడా. ఒక వైపుకి తిరిగి చూస్తె ఒక అమ్మయి తను నేర్చుకున్న సారి తను బట్టిపట్టిన పాటని అప్పచెప్పేస్తోంది...మరో వైపు నా వయసులొ వున్న ఒక అబ్బాయి తెగ తిరిగెస్తున్నాడు.....పాటని రివిజన్ చేస్తున్నాడు అనుకుంట. నేను వెంటనే మా రాజు గాడితొ 'ఒరెయ్ రాజు. వచ్చిన అవకాశాన్ని వదులుకోకూడదు. నువ్వు మంచి పాటని సెలెక్టు చేసుకుని బాగ పాడు. నేను ఎలాగో బాగనే పాడతాను అనుక్కొ.' అన్నాను. ఇంతలో ఒక అబ్బాయి వచ్చి 'మీ పేరు,అడ్రస్సూ ఈ పేపర్ లొ రాసి ఇవ్వండి అని ఒక కాగితం ఇచ్చాడు .ఇద్దరం అందులొ మా పేర్లు రాసాము. కాని అడ్రస్సు ఏ అడ్రస్సు ఇవ్వాలా అని ఆలొచనలో పడ్డాము. మా ఊరు అడ్రస్సు ఇస్తే కనుక ఒక వేళ 'సరిగమలు ' లొ సెలెక్టు అయితే ఇంటిమేషన్ అక్కడకి వెళ్తుంది. ఆ విషయం మాకు తెలిసేసరికి మేము కెమెరా ముందు పాడే డేటు కూడా దాటి పొతుందని ఆలొచించి చివరికి భీమవరం లోని మా రూం అడ్రస్సు ఇచ్చాము. ఇద్దరేసి చప్పున లోపలికి వెళ్ళి వస్తున్నారు. వెళ్ళిన వాళ్లలొ కొంత మంది ఏడుస్తూ బయటకి వస్తున్నారు. వాళ్ళు సెలెక్టు అవ్వలేదని వాళ్ళ వాలకం చూడగానే అర్ధమయ్యింది. ఎలాగైనా సెలెక్టవ్వాలన్న పట్టుదల పెరిగింది. చివరికి మా వంతు వచ్చింది.

                   లోపల ముగ్గురు జుడ్జెస్ వున్నారు. అందరూ 40లొపె అనుకుంట. మేము వెళ్ళగానే కుర్చిలొ కుర్చొమన్నటు చెయి చూపించాడొకతను. థాంక్స్ చెప్పి మరీ కుర్చున్నాను నేను అయితె. రాజు గాడు చెప్పనందుకు నాకు కొపం కూడ వచింది. రాజు నాకు కుడి వైపు కుర్చున్నాడు. మాకు ఎదురుగ కుడి వైపున కూర్చునతను'సితార ' చదువుతున్నడు. మధ్యలొ వున్నతను ఈనాడు, మరొ అతను 'స్వాతీ' చదువుతున్నారు. వీళ్ళు సీరియస్గా జుడ్జె చెయ్యటనికి రాలేదెమొ అనిపించింది నాకయితె. సితార చదువుతున్నతను మా రాజు గాడి వైపు చెయి చూపించి 'మీరుపాడండీ అని చెప్పి సితార లొ మునిగిపొయడు. వెంటనె మా వాడు 'స్వర రాజగంగా ప్రవాహమె' అంటూ మొదలు పెట్టాడు.వాడు ఆ పటని ఏ కంఠం తొ పాడాడు అంటె ...' రావు గొపాల రావు ' ఆ పాటని పాడితే ఎలా వుంటుందొ ఊహించుకోండి ఒక్కసారి.... హా కరక్టు గా అలాగే పాడాడు. పాపం పాట పాడమని అడిగిన వాడి రొజు ఆ వేళ బాగొలెదనుకుంట ఛదువుతున్న మేగ్జిన్ ని కిందకిపెట్టి 'స్వర రాజ కాదు బాబు, స్వర రాగ ' అని కరక్టు చేసాడు.వెంటనె రాజు 'హా అదె లెండీ అని చెయ్యి ముందుకు చాపి(సారి అన్నట్టుగా) మళ్ళి అదే టోన్ లొ 'స్వర రాగ గంగా ప్రవాహమె' అని మళ్ళి పాటని మొదలు పెట్టాడు.అంతె పాడమని అడిగిన వాడు 'మీరు ఇంక ఆపండి అన్నాడు '. ఫ్రవహిస్తున్నగంగకి ఆనకట్ట పడింది. మిగిలిన ఇద్దరూ ఒక్క సారి మా వాడి గొంతు విని నోరు వెళ్ళబెట్టి చూసారు. ఆ చూపులకి రక రకల అర్ధ్హాలు.. వెంటనే మొదటి వ్యక్తి తేరుకుని (ధైర్యం ఎక్కువనుకుంట) మీరు పాడండి అని నన్ను పాడమన్నాడు. 'రాజు క్లాసికల్ పాడాడు కదా మనం కొంచం ఫాస్ట్ బీటు పాడదామని అని డిసైడ్ అయ్యి ' మేఘాలె తాకింది హై హై లెస్స ' అని అందుకున్నాను. మేఘాలని తాకేనొ లేదొ అంతలొ 'మీరు ఆపండీ అని మరల అదే గొంతు.మీరు ఇక వెళ్ళండి అని పాపం చాల మర్యాదగ చెప్పడు అతను.అదే నేను అయితే కనుక మెడ పట్టి గెంటెసె వాడిని. బయటకి వస్తూ 'మేము సెలెక్టు అయ్యామా అండి ?' అని అమాయకంగా అడిగాను నేను. వెంటనె ఎవరో 'మీకు టెలిగ్రాం లొ రిసల్టు పంపుతాము. మీరు వెళ్ళండి ' అని జవబు చెప్పాడు. ఇద్దరం గబగబా కిందకి వచ్చాము.లొపల జరిగిన సీను తలచుకుంతూ చాల సేపు నవ్వుకున్నాము ఇద్దరము. సైకిల్సు తీసుకుని మా రూం కి వెళ్ళి పొయాము. ఈ విషయం ఎవరికి చెప్పకూడదు అని మేము ఇద్దరం డిసైడ్ అయ్యాము కూడ. అసలు రాజు గాడు వాళ్ళని వెళ్లగానే విష్ చెసి వుంటె మమ్మల్ని పూర్తిగ పాడనిచేవారేమో అనిపించింది నాకు. ఇదె విషయం వాడితొ అంటె వాదు నా వైపు అదో రకమయిన లుక్కు ఇచ్చి తల తిప్పుకున్నాడు.
                   మా ఫ్రెండు కాశి గాడు మా కొసం వేయి కన్నులతొ ఎదురు చూస్తున్నాడు. ఇంతకి ఏమయింది రా అని అడిగాడు వాడు మేము ఇంకా రూము లొపలికి అడుగు పెట్టకుండానె. నెను వాడు 'టెలిగ్రాం లొ చెబుతాడంటరా' అని చెప్పి టాపిక్ డైవెర్టు చేసెసాను. ఆ తరవాత నుండి మేము మధ్యాన్నం కాలేజు నుండి లంచ్ కి రూం కి వచ్చే దారిలో ప్రతి సారి పొస్ట్ మాన్ ని 'మాకు ఏమైనా టెలిగ్రంలు వచ్చాయ అండి ?' అని అడిగె వాడిని. రాజు గాడు ఒక్క సారి కూడ పట్టించుకోలెదు. ఫ్రతి రొజు ఒక్కటె జవాబు.'మీకు రాలెదు బాబు అని '. ఇంజినీరింగ్ ఫైనల్ ఇయర్ లొకి వచేంత వరకు ఈ విషయం ఎవ్వరికి తెలీదు.చివరికి వాడె చెప్పేసాడు అందరికి. అందరూ నన్ను తిట్టారు. 'వాడిని ఎందుకు తీసుకు వెళ్ళవు రా? " అని. ఇప్పటికి నేను వాడిని 'ఏంటి బాబు స్వరరాజ నా ? రాజ కాదు రాగ అంటె...అదే లెండా ??" అని ఎడిపిస్తాను. ఈ సంఘటన విన్న ప్రతి వాడు పొట్ట చెక్కలయ్యేలా నవ్వాడు. ఓకడు అయితే నవ్వుతూ నవ్వుతూ పక్కనే వున్న స్విమ్మింగ్ పూల్ లో దూకేసాడు .ఇప్పటికీ నాకు అనిపిస్తుంది. రాజు గాడు వాళ్ళని విష్ చెసి వుంటే కనీసం నా పాటయినా వాళ్ళు పూర్తిగా వినేవాళ్ళేమొ అని.

మొదటి అందం

2006-10-06T01:05:00.000-07:00

రాజమండ్రి రైల్వే స్టేషన్ మొదటి ప్లాట్ఫారం నుండి హౌరా-చెన్నై మెయిల్ అప్పుడే బయలుదెరింది.
భుజాన ఒక బాగ్ తొ ఫరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి ట్రైన్ ఎక్కాను. హడావిడిగా ఎక్కడం వల్ల ఏ కంపార్ట్ మెంట్లోకి ఎక్కానొ తెలీదు. ఆప్పుడే బాత్ రూం లోకి వెల్తున్న ఒక పెద్దాయన్ని అడుగుదామని అనుకున్నాను “ఇది ఎ కంపార్ట్ మెంట్ అని”. ఫరుగెత్తుకుంతు వచ్చి ఎక్కడం వల్ల వచ్చిన ఆయాసం తో గొంతులొ మాట గొంతులొనే ఆగిపొయింది. కంపార్ట్ మెంట్ గేట్ దగ్గరే నిలబడడంతో
చల్లగలి నా మొహన్ని తాకి, నుదుటిన పట్టిన చెమటని తుడిచెసింది. ఆమ్మ తన చీర కొంగుతొ తుడిచినట్టుగ.శరీరం చాల ఉల్లాసంగా వుంది.
వీచే గాలిని కొంచెం సేపు ఆస్వాదిద్దామని అక్కడే నిలబడ్డాను. ఒక రెందు నిమిషాల తరవాత బాత్ రూం తలుపు చప్పుడవటం తో వెనక్కి తిరిగి చూసాను. పెద్దాయన బయటకి వచ్చారు. తెల్లటి జుబ్బా వేసుకుని ఉన్నారు. వయసు ఒక 50 పైన ఉంటుంది. బ్రాహ్మడనుకుంటా.. జంధ్యంపోగు చెవికి తగిలించాడు .నుదుటిన చిన్న తిలకం బొట్టు వుంది.. ఆప్పుడు అడిగాను ' సర్ ఇది ఏ కంపార్ట్ మెంట్ అని. ఫెద్దాయన నన్ను పైనుండి కిందకి అదోలా చూసి S-2 అని చెప్పారు. ఆప్పుడు అర్ధమయ్యింది నా బెర్త్ కి వెళ్ళాలంటే మధ్యలొ S-3 దాటుకుని వెనక్కి వెళ్ళాలని.

మధ్యలో జనాల్ని తప్పించుకుని చివరికి నా బెర్త్ దగ్గరకి చెరుకున్నాను. భుజాన వున్న బాగ్ లోంచి వాటర్ బాటిల్ తీసి రెండు గుటకలు నీళ్ళు తాగాను. నా సీటుకి ఎదురుగుండ ఒక అమ్మయి కుర్చుని వుంది. కిటికి లొంచి బయటకి చూస్తుా ఉండటం వల్ల మొహం పూర్తిగా కనిపించటం లేదు. కిటికి లొంచి బయటకి చూస్తూ, గాలికి ఎగురుతున్న తన కురులను చెవి వెనక్కి తొసెస్తొంది..తదేకంగ తననె చూస్తున్నానని గమనించినట్లు వుంది ఆ అమ్మయి నా వయిపుకి తిరిగింది.. ఒక చిన్న చిరునవ్వు నవ్వి "హి. నా పేరు సంధ్య" అని తనని తాను పరిచయం చేసుకుని చెయ్యి ముందుకు చాపింది. “ఈ అమ్మయి మరీ ఫాస్ట్ అనుకుంటా, వెంటనే చెయ్యి ఇచ్చేసింది” ఆనుకున్నాను నాలొ నెనె. వయసు 22,23 వుంటుంది. ఇది వరకు నేను ఎప్పుడూ చూడని రూపం ఆమెది. పేరే కాదు, ఆమె రూపం కూడా చాల అద్భుతంగ వుంది. ముఖాన వంకీలు తిరిగిన బొట్టు బిళ్ళ, ముక్కుకి చిన్న ముక్కు పుడక వున్నాయి. చెవికి అందంగ జుంకాలు వెలాడుతున్నాయి.. ఉగాది రోజున మా ఇంటికి వేలాడే మావిడాకుల్లా.,మొహంలొ ఎదో తెలియని ఆకర్శణ, ప్ర,సాంతత కనపడుతున్నాయి. రైలు గోదావరి బ్రిడ్జి దాటుతొంది. దూరంగా సూర్యుడు అస్తమించటానికి సిద్దంగ వున్నాడు సూర్య కిరణాలు గోదావరి నీటి మీద పడి పరావర్తనం చెందుతున్నయి. దూరంగా పడవ మీద ఒక ముసలి వాదు చేపలు పట్టడానికి వల వేస్తున్నాడు. ఆకాసం లొ పక్షులు గుంపుగ గోదావరి దాటుతున్నయి. చాల అద్భుతంగ వుంది ఆ దృశ్యం. వెంటనే నెను నా కళ్ళల్లో బంధించాను ఆ దృశ్యాన్ని. కళ్ళతొ కూద ఫొటోలు తీయొచ్చని మొదటి సరి అనిపించింది. రైలు గోదావరి బ్రిడ్జి దాటింది. “హల్లొ సర్, మిమ్మల్నె..నా పేరు సంధ్య ఫైనల్ ఇయర్ మెడికోని’ అని మళ్ళీ తన పెరు చెప్పింది నా పేరు ఏమిటన్నట్లుగా. ‘ఓహ్.. Sorry, నా పేరు ఆకాశ్ . Working as a Marketing Executive ’ అని నన్ను పరిచయం చేసుకుని నేను కూడా నా చెయ్యి ముందుకు చాపాను.
‘ఎంత వరకు ప్రయాణం?” అడిగిందామె.
‘నేను చెన్నై వెళ్తున్నానండి. మరి మీరు ?’.
‘నేను కూడ ఛెన్నై వెల్తున్నాను. కాని మా College Hostel మాత్రం చెన్నై కి 30 KM దూరం’.
ఆమెతొ మాటలు కలిపిన కొద్ది సేపటిలొనె అర్ధమయ్యింది..ఈ అమ్మాయి extrovert అని. ఆందుకనేమో మిగిలిన అమ్మయిలకి భిన్నంగా తనని తాను first పరిచయం చేసుకుంది..
‘వేషధారణ modern గ లేకపొయిన కొంచెం culture తెలిసిన అమ్మయిలా వుంది. ఎంతయినా సిటీలో చదువుకుంటోంది కద’ అనుకున్నాను నాలొ నేనే..

ఆమెతో మాట్లాడటం కన్నా ఆమె మాట్లాడుతుంటే వినాలనిపిస్తుంది. గొంతు కూడా చాల తియ్యగ వుంది. కోకిల పాట పాడుతున్నట్లుగ.
మధ్యలొ ఆగిన రెండు మూడు స్టేషన్లలొను కూడా మా బెర్త్ వున్న చోటుకి ఎవరూ ప్రయాణీకులు రాలేదు. కంపార్ట్ మెంట్ కూడ ఖాళీగానే వుంది.. అక్కడక్కడ ఒక ఇద్దరు ముగ్గురు జనాలు తప్ప.

రైలు ప్రయాణం ఇంత మధురంగ సాగటం నాకు చాల కొత్తగా అనిపించింది. నేను ఎప్పుడు ట్రైన్ ఎక్కినా నా చుట్టూ ముసలోళ్ళో, లేక పోతె మరీ చిన్నపిల్లలొ తప్ప ఇంత అందమైన ఆడపిల్ల ఎప్పుడు కలవలెదు.

నేను వున్న కంపార్ట్ మెంట్లోకి ఒక కుర్రాడు ‘సమొసాలు,’ అంటూ వచ్చాడు. నేను అయిదు రూపాయల కాయిన్ వాడి చేతికి ఇచ్చి యెన్ని వస్తె అన్ని ఇమ్మన్నాను. వాడు నాలుగు సమొసాలు పొట్లం కట్టి చేతికి ఇచ్చాడు. పొట్లం అందుకుంటూనె ‘ఏంటి బాబు, సమొసాలు వేడుగ లేవు’ అని అదిగాను.
దానికి వాడు ‘నేను సమొసాలు అన్నాను కాని వేడి సమొసాలు అనలేదు కద బాబుగారు’ అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు అయిదు రూపాయిల కాయిన్ అందుకుని.
వాడన్న ఆ మాటలకి సంధ్య పకపక నవ్వింది.. ఆప్పుడు గమనించాను తను నవ్వుతూ వుంటే బుగ్గన పడిన చిన్న సొట్టని. ఆ బుగ్గ సొట్టలొ నా చూపులు చిక్కుకున్నట్టు వున్నాయి ఎంత ప్రయత్నించినా బయటకి రాలేక పొయాయి. ఆప్పుడు రాసాను నా మనసు ఫలకం పై “నేను చూసిన మొదటి అందం నీ రూపం” అని..వాడు వేసిన కుళ్ళు జొకుని పదే పదే తల్చుకుని తెగ నవ్వుతోంది.. కొంచెం సేపు ఓపిక పట్టాను..కాని నవ్వు మాత్రం ఆగలెదు.. నాకు ఒళ్ళు మండుతున్నా, తల్చుకుంటే నాకు కూడా నవ్వు వస్తోంది. కాని నా మీద వేసిన జోకుకి నేను నవ్వటానికి ఇగో అడ్డొచ్చింది. సమోసాలు తినాలనిపించలేదు కాని బయటకి పారెయ్యటం ఇస్టం లేక బలవంతంగా తినాల్సి వచ్చింది. నా అసహనాన్ని గమనించినట్టు వుంది సంధ్య. “నా దగ్గర బిస్కట్స్ వున్నాయి తింటారా ?” అని అడిగింది. “మీరు ఈ సమోసాలు తింటే నేను బిస్కట్స్ తింటాను” అని అన్నాను చిన్న పిల్లాడిలాగ. మొహమాటపడుతూనే ఒకటి తీసుకుని నా చేతిలొ రెండు బిస్కట్లు పెట్టింది. భిస్కట్లు తిని మంచి నీళ్ళు తాగి అప్పుడడిగాను “ఆవునూ అడగటం మర్చిపోయాను మీరు ఒక్కరే వెల్తున్నారు చెన్నై కి మీతొ మీ ఫ్రెండ్స్ ఎవరూ లెరా ?” అని.
“లేదండి నా ఫ్రెండ్స్ విజయవాడలో ఎక్కుతారు”. వైజాగ్ నుండి మా క్లాస్ లొ నేను ఒక్కర్తినె అంది.
ఆప్పుడర్ధమయ్యింది సంధ్య వైజాగ్ అమ్మాయని.

ట్రైన్ ఏలూరు ప్లాట్ఫారం మీదకి వొచింది. ఏవడొ 'కూల్ డ్రింక్శ్ అని అరుస్తున్నాడు.సంధ్య వాడిని పిలిచి 'ఒక ఫాంటా ఇవ్వి అని ఆర్డరు వెసింది.వాడు డ్రింక్ ఇస్తూ 'ఆరు రూపయలమ్మ గొరూ అన్నడు. సంధ్య డ్రింక్ సిప్ చెసి,వాడికి డబ్బులు ఇవ్వటానికి తన హ్యాండ్ బాగ్ ఒపెన్ చెసింది. ఆందులొంచి మొదట ఒక దువ్వెన, ఒక చిన్న అద్దం, ఒక లిప్స్టిక్, ఒక బొట్టు బిల్లల పాకెట్, ఒక కాటుక, పౌడెర్ డబ్బ తీసింది. కూల్ డ్రింకుల వాడు చాలా అస్చర్యం తొ చూస్తున్నాడు.వాడితొ పాటె నీను కూడ ఇంకెమి తీస్తుదొ అని. ట్రైన్ కూత పెట్టింది.వాడి మొహం లొ ఇప్పుడు అస్చర్యనికి బదులు అనుమానం కనపడుతొంది.ఏక్కడొ విన్నట్టు గుర్తు అమ్మయిలు హ్యాండ్ బాగ్ లొ బ్యుటి పార్లర్ దాస్తారు అని. ట్రైన్ కదలటం మొదలు పెట్టింది.ఆ కంగారులొ సంధ్య చెయ్యి తగిలి తను బయటకి తీసిన బ్యుటి పార్లర్ మొత్తం కింద పడిపొయింది.పౌదెర్ డబ్బ తొ ఆగలెదు. తరవాత ఒక చిన ఆడ్రెస్ బుక్, ఒక పెన్, ఒక సెల్ ఫొను బయతకి తీసింది ఫైనల్ గా ఒక చిన్న పర్సు బయతకి తీసింది.కూల్ డ్రింకుల వాడు ట్రైన్ తొ పాటె పరిగెత్తుతున్నడు.ఆ సెనె చూస్తు వుంతె నవ్వు వొచింది.పాపం వాడిని చూస్తె జాలి వెసింది.వెంటనె నీను నా జెబులొంచి ఒక 5 రూపయల కొఇన్, ఒక రూపయి కొఇన్ వాదికి ఇచాను. ఫ్లాట్ఫొరం మొత్తం పరిగెత్తినత్తు వున్నడు, ఆయసం తొ కూలబడిపొయాడు.సంధ్య తన సుపెర్ మర్కెట్ ని మళ్ళి తన హ్యాంద్ బాగ్ లొ సర్ది థాంక్స్ చెప్పింది."Hows does a girl keep the entire world in just a small hand bag ? " అనుకున్నాను నాలొ నేనె.
ఇద్దరి మధ్యన కొంత సేపు మౌనం.నవ్వు ఆపుకొలేక పెదవులు బిగించి నవ్వుతున్నాను నేను. సంధ్య 'స్వాతి ' మాగ్జిన్ లొ లీనమయిపొయింది.

టైమ్ రాత్రి 9:00 దాటింది.…విజయవాడ ప్లాట్ ఫారం మీదకి ఎంటర్ అయ్యింద్. ‘బ్రెడ్ ఆమ్లెట్, బ్రెడ్ ఆమ్లెట్ ’ అని యెవడో అరుస్తున్నాడు. నేను వాటర్ బాటిల్ లొ నీళ్ళు నింపటానికి దిగుతూ, ‘మీకు ఏమైన తీసుకు రమ్మంటారా ?’ అని అడిగాను. ‘వద్దండి. నేను నా డిన్నర్ తెచ్చుకున్నాను’ అంది. నేను కిందకి దిగి వాటర్ నింపుకుని పదిహేను నిమిషాల్లొ వచ్చాను. చూస్తె ఎదురుగ సంధ్య కనిపించలేదు. కొంచం సేపు కంగారు పడినా, ‘ఫ్రెండ్ ని కలవటానికి వెళ్ళి ఉంటుందిలె’ అని అనిపించింది. ట్రైన్ కదిలింది కాని సంధ్య మాత్రం రాలెదు. ఎందుకో గుండె వేగం పెరిగింది ట్రైన్ తొ పాటే.. ‘కిందకి దిగి ట్రైన్ యెక్క లేక పోయిందా ? అయ్యొ పాపం’ అనుకుంటూనే కంపార్ట్ మెంట్ గేట్ దగ్గరకి వెళ్ళి బయటకి చూసాను. ఎవరూ ట్రైన్ అందుకోవటానికి పరిగెడుతున్నట్టు కనిపించలేదు. ‘ఎక్కడికి వెళ్ళినట్టు ? నాలో నేనే ప్రశ్నించుకున్నాను. ఇంతలొ భుజం మీద ఎవరో తట్టి పిలిచారు. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే సంధ్య. ప్రాణం లేచి వచ్చింది. ‘ఏంటండి ఇక్కడ యెవరి కోసం నిలబడ్డారు ? ఎవరైన రావలసి వుందా ?’ అని అడిగింది. ‘లేదండి ..జస్ట్ ఊరికె నిలబడ్డాను’ అని చెప్పి వచ్చి నా సీట్ లొ కుర్చున్నాను. నా వెనకే తను కూడా వచ్చి సీట్ లొ కుర్చుంది. సైడ్ బెర్త్ లొ ఒక పెద్దాయన వున్నాడు. ఫుస్తకంలొ లీనమయిపోయాడు..
సంధ్య తను తెచ్చుకున్న డిన్నర్ ఒపెన్ చేసింది. ఆరిటాకులొ దద్దోజనం . చూడగానె నోట్లో నీళ్ళు ఊరాయి. ‘మీరు డిన్నర్ యెమి తెచ్చుకున్నారు ?’ అని అదిగింది. ‘నేనా ? నేను...ట్రైన్ జర్నీలొ యేమి తిననండి’ మీరు తినండి అన్నాను. ‘ఫరవాలెదు..ఇది ఇద్దరం షేర్ చేసుకుందాం. ప్లీజ్..కాదనకండి. ఇది ఇద్దరు కదుపునిండా తినొచ్చు’ అంటూనే నా చేతిలొ ఒక చిన్న అరిటాకు ముక్క పెట్టి అందులొ సగం దద్దోజనం పెట్టింది. ఒక ముద్ద నోటిలో పెట్టుకున్నాను. ఆమృతం లా అనిపించింది. అంతే. దద్దొజనం టేస్ట్ నా మొహమాటాన్ని జయించింది. ఈ మధ్య కాలంలొ దద్దోజనం తినలెదు. ఆందులోను అరిటాకులో . ఆయిదు నిమిషాల్లొ మొత్తం తినేసి మంచి నీళ్ళు తాగి, చేయి కడుక్కుని వచ్చి నా సీట్ లొ కుర్చున్నాను. ‘దద్దోజనం యెలా వుంది ?’ అని అడిగింది. ఎలా చెప్పాలొ మాటలు రావటం లేదు. సింపుల్ గా ‘మా అమ్మ చెసినట్టు వుంది’ అన్నాను.
తను కూడ తిని మంచి నీళ్ళు తాగి చెయ్యి కడుక్కుని వచ్చి కుర్చుంది. ట్రైన్ పొలాల్లోంచి సాగిపొతొంది. బయట పిండారబోసినట్టుగ చిన్నగ వెన్నెల. పక్కన కుర్చున్న పెద్దాయన అప్పుడే నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. తరవాత స్టెషన్ లొ మా కంపార్ట్ మెంట్ లొకి కొంత మంది యెక్కారు కాని ఎవరూ మేము వున్న చోటికి రాలేదు. ఇద్దరమూ కిటికిలోంచి మౌనంగ బయటకి చూస్తున్నాము. ట్రైన్ శబ్ధం తప్ప ఇంకేమి వినపడటం లేదు. కొంచం సేపు తరవాత ‘నేను పదుకుంటాను అంది. గుడ్ నైట్. మళ్ళీ రేపు ఉదయం కలుద్దాం’ అంటూనె తన బెర్త్ మీదకి యెక్కి పడుకుంది సంధ్య. నాకు మాత్రం నిద్ర పట్టడంలేదు. చాలా సేపు అలా బయటకి చూస్తునే వున్నాను. నా బాగ్ లోంచి ఐ-పాడ్ బయటకి తీసాను. ‘Instrumental folder select చేసి ఇయర్ ఫోన్స్ చెవికి తగిలించాను. ఇప్పుడు ట్రైన్ శబ్ధం వినపడటం లేదు. ఆర్టిస్ట్ యెవరొ గుర్తులేదు కాని, వయొలిన్ మాత్రం వినిపిస్తోంది. ఆలా వింటూనే నడుం వాల్చాను. ఎప్పుడు పడుక్కున్నానో తెలీదు. లేచి చూసేసరికి ట్రైన్ చెన్నై స్టేషన్ వచ్చేసింది. ఎదురుగ సంధ్య కనపడలెదు. నా కళ్ళు చాల ఆత్రంగ వెతికాయి. కాని ఫలితం మాత్రం శూన్యం. కిందకి దిగుతూనె పోర్టర్ ని అరవంలొ అడిగాను ‘యెంత సెపు అయింది ట్రైన్ వచ్చి అని ?’. వాడు 15 నిమిషాలు అయ్యిందని చెప్పాడు.
ఫ్లాట్ఫారం మీద కొంత మంది గుమిగూడి వున్నారు.ఏవరిదో గొల్డ్ చైన్ కొట్టెసారంట. ఇంకెవరిదొ లగెజి పొయిందంట.ఫ్లాట్ఫొరం మొత్తం హడవిడిగా వుంది.

చేసేది యెమి లేక స్టేషన్ బయటకి వచ్చి ఆటో యెక్కి ఇంటికి వెల్లాను. ఆ రొజు ఆఫీసు కి 20 నిమిషాలు లేటుగ వెళ్ళాను. పని చెయ్యాలనిపించలెదు. సంధ్య రూపమే మనస్సులొ మెదులుతొంది. మరచిపోవటానికి ఎంత ప్రయత్నించిన, నా వల్ల కాలెదు. అన్యమనస్కంగానె పని చెసాను రొజంత.రాత్రి ఇంటికి వొచ్చి భొజనం చెసి పడుకున్నాను.

మర్నాడు ఉదయం 6:00 గంటలకి లేచి పేపర్ తీస్కువొచాను. మెయిన్ పేజి లొ అమ్మ న్యూసు.తరవాత పేజి లొ ఒక ఫొటో నన్ను కన్నార్పనివ్వలెదు.పైన న్యూసు మాత్రం ' ట్రైన్ దొంగ అర్రెస్ట్ ' అని. వెంటనె వెళ్లి నా బ్యాగ్ లొ ఐ-పోడ్ కోసం వెతికాను.కనపడలేదు.ఏమి జరిగిందో అర్ధమయ్యింది.ట్రైన్ లొ లగేజి, గొలుసు,నా ఐ-పోడ్ కొట్టేసింది,నేను చూసిన మొదటి అందమా ?

ప్రతిరూపం

2006-08-02T10:40:00.002-07:00

నిద్రపోతున్న నాకు హఠాత్తుగా మెలకువ వచ్చింది..కళ్ళు తెరిచి చూస్తే అంతా చీకటి.అయినా చీకటిని చూడటం ఏమిటి ? నా భ్రమ కాకపోతే.అంతా నిస్శబ్దం. నా గుండె చప్పుడు నాకే వినిపినిచేటంత నిస్శబ్దం. కొన్ని క్షణాల పాటు నాకు ఏమి అర్థం కాలేదు. నిస్శబ్దాన్ని పారద్రోలటానికి అలరం టైం-పీస్ టక్….టక్….టక్…మని చప్పుడు చేస్తోంది.. టైం ఎంతయ్యిందో సరిగ్గా తెలీదు కాని ప్రపంచం తో తనకి సంబంధం లేదన్నట్టు సెకండ్స్ ముల్లు తన పని తాను చేసుకుపోతోంది.కొవ్వొత్తి వెలిగించటానికి మంచం మీద నుండి క్రిందకి దిగుతుండగా చెయ్యి తగిలి టేబుల్ మీద ఉన్న టైం-పీస్ క్రింద పడింది. అంతే. అది చప్పుడు చెయ్యటం మానేసింది. అప్పుడు అర్థమయ్యింది నిస్శబ్ధం ఎంత భయంకరంగా ఉంటుందో. గదిలో ఎక్కడ ఉన్నానో ఎటు వైపు వెళ్ళాలో తోచలేదు. ఆలొచించే శక్తి అస్సలు లేదు. టైం-పీస్ తో పాటే నా మెదడు కూడా పని చెయ్యటం మానేసింది. నా గుండె కూడ కొంత సేపు విశ్రాంతి తీసుకుంతే బాగుండును. ఇంతటి చీకటిని, నిస్శబ్దాన్ని భరించే బాధ తప్పేది. ఊపిరి పీల్చుకుని వదులుతుంటే ఆ శబ్దం నా గుండె లయ తో కలిసి రెసొనేట్ అవుతోంది.. ఎప్పుడు నేను వినని శబ్దం అది. నా కుడి చెయ్యి ముందుకు చాపితే గోడ తగిలింది. గోడని పట్టుకుని ఒక అడుగు ముందుకు వేసాను. కాలికి ఏదో తగిలిన స్పర్శ. మొద్దుబారిన నా మెదడు పని చెయ్యటం మొదలు పెట్టింది.. చచ్చిపోయిన టైం-పీస్ అనుకుంటా. ఇన్నళ్ళు అలసట లేకుండా పనిచేసినందుకు ఇప్పుదు విశ్రాంతి తీసుకుంతోంది. కాలితో ఒక మూలకి తన్నాను. నీ అవసరం నాకింక లేదన్నట్టుగా. ఏ మూలకి చేరిందో అది.. అదే గోడని పట్టుకుని మరో రెండు అడుగులు ముందుకు వేసాను. ఈ సారి చేతికి ఒక వస్తువు తగిలింది. చేతికి తగిలిన ఆ వస్తువు ఫొటో అని దానికి వేలాడుతున్న దండ చెబుతోంది. నా గదిలో ఒకే ఒక ఫొటో ఉంది. అది మా నాన్న గారిది. అప్పుడు అర్ధమయ్యింది నేను గదిలో ఎక్కడ ఉన్నానన్నది. ఎడమ వైపుకి ఒక రెండడుగులు ముందుకు వేసి ఎదురుగా ఉన్న కప్-బోర్డ్ తెరిచాను. కప్-బోర్డ్ లొ ఎదురుగా ఒక అద్దం,పక్కన ఒక దువ్వెన, ఒక అగ్గిపెట్టి, ఒక కొవ్వొత్తి ఉంటాయని తెలుసు.చేత్తో తడిమితే అగ్గి పెట్టి దొరికింది.చాలా తేలికగా ఉంది. అగ్గి పుల్లలు ఉన్నయో లేవో అన్న సందేహం తో ఆడించి చూసాను. మళ్ళి టక్…టక్…టక్ మని చప్పుడు. ఒక్కటే అగ్గి పుల్ల ఉంది. ఉన్న ఒక్క అగ్గిపుల్లతో చీకటిని తరిమేద్దామనుకుని వెలిగించాను. అంతే ఎదురుగా ఒక ఆకారం. అచ్చం నాలాగే. అగ్గి పుల్ల కాంతి మొహం మీద పడి ఎర్రగా ఉంది. భయంకరంగా…అంతే..వెలుగుతున్న అగ్గిపుల్లను ఊది ఆర్పేసాను.
అప్పుడు అర్ధమయ్యింది నేను భయపడింది అద్దం లో నా ప్రతి రూపాన్ని చూసి అని.

సంతకం...

2006-07-14T05:56:00.000-07:00

ఎప్పటి నుండో ఏదో ఒకటి రాయాలని కోరిక.కాని ఇప్పటికింకా అది తీరలేదు. మనసులోని భావాలకు అక్షర రూపం ఇద్దామనుకునేసరికి కెరటంలా మరో ఆలోచన. పోనీ వచ్చిన ఆలోచనకి కొంచం హంగులు దిద్ది ప్రాణం పొద్దామనుకునేసరికి మరో కెరటం. అసలింతకి ఏమి రాయలానుకుంటున్నావని అడిగితే ఏమని చెప్పను ? కథా ? కాదు…కవిత్వమా ? అస్సలు కాదు…ఏంటొ సరిగ్గా నాకే తెలీదు…. నాకే కాదు నా అలోచనలకి కూడ స్థిరం తక్కువనుకుంటా…అందుకే ఒక దాని వెంట మరొకటి ప్రవాహంలా ..చివరికి ఎవరైనా ఏమి రాసావని అదిగితే కలగాపులగమైన నా మెదడులోని అలోచనలకి చిహ్నంగా ఒక తెల్ల కాగితం..కాగితం చివరన ఇలా అందమైన నా సంతకం.
--ఆదిత్య

ఎవరు నువ్వు ?

2006-07-12T08:36:00.000-07:00

“శైలేష్‌ని ఎందుకు చంపావు ? ”
“నేను చంపలేదు .”
“మరెవరు చంపారు ?..........................అడిగేది నిన్నే.. మాట్లాడవేం ? …….నాకు తెలుసు నువ్వే చంపావు .”
“చంపింది నేను కాదంటే వినవేం ?”
“నువ్వు కాకపోతే నీలోని రచయిత. ఇద్దరు ఒక్కటే కదా. ........”
“అన్నీ తెలిసి కూడా నన్ను ప్రశ్నిస్తావేం ?”
“ఆంటే నువ్వు రచయితవి కాదా ?”
“కాదు. నేను రచయితని కాదు.రచన నా వృత్తి అంతకన్నా కాదు .”
“వృత్తి కాకపోతే ప్రవృత్తి........పాపం శైలేష్....నిర్దాక్షిణ్యంగా బలయిపోయాడు .”
..“నా గురించి అన్నీ తెలిసి కూడా నన్నెందుకు విసిగిస్తావ్ ? వెళ్ళు అవతలికి. అయిన శైలెష్ నా కథలో సెంట్రల్ క్యారెక్టర్. ఆ క్యారెక్టర్ని చంపితేనే ప్రేక్షకులు ఉత్కంఠగా చదివేది .”
“హన్ నాకు తెలుసు..మొన్నటికి మొన్న ….నీ నవలలో హీరోయిన్‌ని అందుకేగా చంపేసావు.? ఆ నవలకి చాలా మంచి రెస్పాన్స్ వచ్చింది. ఇప్పటి వరకు అతితక్కువ కాలంలో ఎక్కువ కాపీలు అమ్ముడుపోయింది ఆ నవలే కదా…అయినా ప్రేక్షకుల్లో ఉత్కంఠ లేపటం కోసం ఒక మనిషిని చంపేస్తావా ?.కీర్తి,డబ్బు సంపాదించటం కోసం ఖూనీలు కూడా చేస్తావనుకోలేదు. రచయిత అంటే తన రచనలతో పదిమందికి ఙ్ఞానాన్ని పంచాలి కాని ఇలా ఖూనీలు చెయ్యకూడదు .”
“నేను చంపింది శైలేష్ అనే ఒక క్యారెక్టర్ని మాత్రమే. నిజంగా నేనేమి ఖూనీకోరుని,హంతకుణ్ణి కాదు. అసలు నా గురించి ఏమి తెలుసు నీకు ? నేను నా కథలోని సెంట్రల్ క్యారెక్టర్ని ఆఖరి పేజిలోనే చంపుతాను. ఎందుకంటే నా నవల మూసిన వెంటనే ప్రేక్షకుడికి ఆ క్యారెక్తర్ ఒక చెరగని ముద్ర వెయ్యాలి. పైగా సైకలాజికల్గా ప్రతీ పాఠకుడు తనని తాను నవలలోని సెంట్రల్ క్యారెక్టర్కి అన్వయించుకుంటాడు. దానికి తోడు నా నవల గురించి పదిమందికీ చెబుతాడు .”
“హన్ నాకు తెలుసు. నువ్వు నీ నవల చదివిన పాఠకుడి చేతనే పబ్లిసిటి ఇప్పిస్తావు .”
“ఏ రచయిత అయినా కోరుకునేది అదే. నిజం చెప్పాలంటే రచయిత తన పాఠకుడి చేత అలా చేయించగలిగాడు అంటే ఒక రచయితగా విజయం సాధించినట్టే. నేను కూడా రచయితగా కీర్తి కోరుకుంటాను. కీర్తి వస్తే డబ్బు ఆటోమేటిగ్గా అదే వస్తుంది.”
"మ్మ్ అంతా బాగానే వుంది....కానీ నీతో నేను ఏకీభవించను....కథలో కథానాయకుణ్ణి కానీ కథలోని సెంట్రల్ క్యారెక్టర్ని కానీ చంపితేనే పాఠకుడిలో ఉత్కంఠ వస్తుంది అంటే నేను నమ్మను. నా గురించి ఏం తెలుసు ? అని అడిగావు చూడు. నీ గురించి నాకన్నా ఎక్కువగా యెవ్వరికీ తెలీదు. "
" నాకు నీ నమ్మకంతో పని లేదు...ఏంటి ఏమన్నావు ? నా గురించి తెలుసా ? ఏది ఏమి తెలుసో చెప్పు చూద్దాం ?"
"తెలుసు....నీ గురించి అంతా తెలుసు..కాకపోతే నీలో వున్న రచయిత గురించే తెలీదు...అది తెలుసుకుందామనే ఈ ప్రయత్నం"
"తెలుసా ? అంతా తెలుసా ?? అసలు ఎవరు నువ్వు ?"
"నీ అంతర్ముఖాన్ని"